روزها گذشت وگنجشک باخداهیچ نگفت

فرشتگان سراغش راازخداگرفتندوخداهرباربه فرشتگان

این گونه میگفت:می آیدمن تنهاگوشی هستم که غصه هایش

رامی شنودویگانه قلبی ام که دردهایش رادرخودنگه میدارد

وسرانجام گنجشک روی شاخه ای ازدرخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند گنجشک هیچ نگفت وخدالب به سخن

گشود

بامن بگوازآنچه سنگینی سینه توست.گنجشک گفت:لانه

کوچکی داشتم آرامگاه خستگیهایم بودوسرپناه بی کسی ام.تو

همان راهم ازم گرفتی.این طوفان بی موقع چه بود؟

وسنگینی بغض راه کلامش بست.سکوتی درعرش طنین اندازشد.فرشتگان

 سربه زیرانداختند.

خداگفت:مار درراه لانه ات بود خواب بودی بادراگفتم تا

لانه ات راواژگون کند آنگاه توازکمین مارپرگشودی.

گنجشک خیره درخدایی خدامانده بود.

خداگفت:وچه بسیاربلاهاکه به واسطه محبتم ازتو دورکردم

وتوندانسته به دشمنی ام برخاستی

اشک دردیدگان کنجشک نشسته بودناگاه چیزی دردرونش

فروریخت

های های گریه هایش ملکوت خدارا پرکرد

دلم برای خداتنگ شده است.ندای درونی ام رامی شنوم که می

گویدبنشین کمی بااواززبان دل سخن بگو.شایددلتنگی

پایان رسدویاحداقل مرهمی باشدتاسیاهی های این دلتنگی

کمی زدوده شودولی هرچه هست برای اودلتنگ دلتنگم.

وحالا می خواهم به خودش بگم:

خدایا:من گمشده ی دریای متلاطم روزگارم وتوبزرگواری

پس ای خدا!هیچ می دانی که بزرگوارآن است که گمشده ای را

به مقصدبرساند؟تاابدمحتاج یاری تو رحمت تو توجه تو

عشق توگذشت تو عفوتومهربانی تو ودریک کلام محتاج تو ام!